Ang bigat ng mundo, at gusto ko nang umuwi.

(Ang kaso, kung umuwi man ako tila mas bibigat pa lalo ito.)

Hindi na magiging tulad ng dati ang pagpawi mo ng pangungulila ko. Alam kong kailangan mo ng oras at alam kong kailangan ko rin nito. Kailangan natin ng pagitan sa isa’t isa upang makasigurado sa ating mga damdamin.

Mabigat pa rin. At araw araw ay hinahanap ng pandinig ko ang tinig mo.

Kailangan kong respetuhin ang iyong pag-aayaw. At kailangan kong alalahanin kung bakit ako umalis.

Ikaw ang naging tahanan ng puso kong lumalaboy at pagod nang lumibot. Ito’y nais nang mapadpad muli sa isla sa pagitan ng iyong mga baga. Mga bagay na takot akong sambitin muli sa iyo. Takot na mawala pa ang wala na.

Siguro nga’y mahal kita at mahal mo pa rin ako. Ngunit hindi na tayo nagmamahalan. Ang ating mga sarili ang siyang tanging mga hadlang sa pagkakaisa ng mga damdamin. Ang puso ko ay ninanais ang kabiyak nito. Iyo. Na sa ilang taon ay naipagtagpi sa pagaakalang hindi na tayo mag-iisa muli.

Hindi ka isang pagkakamali. Ang naging tayo ay hindi kailan man magiging pagsisisi.

Ikaw pa rin ay maganda sa akin, at ang mga palad mo’y inaantay kong dumapo sa aking mga bisig.

Alitaptap, maliit at munti, ang aking pag-iisa ay bigyang liwanag muli.

Gamu-gamo, na minsa’y dumapo sa bintana ko, bukas ikaw na ay maglalaho.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s